این داغ بین که بر دل خونیــــن نهاده ایم

.

از بس به قصه های فلک گوش داده ایم

همراز ماه و غمخور درد ستاره ایم

هر شب

کسی به خانه ی ما نور می دمد

آری

تونیستی، به خیال اوفتاده ایم

دریای آتش است که از دیده میچکد

از آب روی رفته دگر دل گشاده ایم

ما را

به خشکسال وصل تو بنشاند

روزگار

این شوره زار را

چه سبب آب داده ایم؟؟

هر روز نقش تازه و هر روز رنگ نو

باور کنیم

بس که به دل صاف و ساده ایم

بر ما

بسی ملالِ کمانت

کشیده اند

ما درد ناطقیم

ز بیداد زاده ایم

باز این سراب شعرک منظوم دیده شد

از بس تو نیستی

به خیال

اوفتاده

ایم 

.

.

Advertisement